Het schilderij toont een dramatisch berglandschap, waar een woeste rivier zich een weg baant door een ruig landschap. Hoge dennenbomen en rotsachtige uitlopers omlijsten de scène en leiden de blik naar een watermolen die tussen de bomen genesteld is; het verweerde hout suggereert het verstrijken van de tijd. De kunstenaar gebruikt op meesterlijke wijze licht en schaduw, met een dramatische lucht erboven, die een naderende storm suggereert.

De compositie is evenwichtig, waarbij de rivier fungeert als een centraal element en de blik van de toeschouwer leidt. Het kleurenpalet wordt gedomineerd door aardetinten, met accenten van groen en blauw die de hele scène tot leven brengen. De algemene indruk is die van een ongetemde natuur, een plek waar de kracht van het water en de veerkracht van de structuren in schril contrast staan. De penseelstreken van de kunstenaar, hoewel niet overdreven gedetailleerd, geven een gevoel van beweging en diepte. Het is een getuigenis van het vermogen van de kunstenaar om een gevoel van ontzag en bewondering op te roepen.