Ω, τι όμορφο θα ήταν να περπατήσω σε αυτό το λουσμένο από τον ήλιο μονοπάτι! Ο αέρας είναι δροσερός, το φως, διασπασμένο σε αμέτρητα λαμπερά σημεία, χορεύει στην επιφάνεια της θάλασσας. Η ιδιοφυΐα του καλλιτέχνη έγκειται στη μέθοδο: τον πουαντιλισμό. Μικροσκοπικά, σχολαστικά τοποθετημένα χτυπήματα χρώματος – μπλε, κίτρινα, πορτοκαλί – συγχωνεύονται στο μάτι του θεατή για να σχηματίσουν ένα εκπληκτικό πανόραμα μιας παράκτιας σκηνής. Τα δέντρα στέκονται σαν φρουροί, οι βελόνες τους συλλαμβάνουν το φως, ρίχνοντας επιμήκεις σκιές που απλώνονται στο μονοπάτι, υπονοώντας τον απογευματινό ήλιο.

Η σύνθεση είναι άψογη. σε τραβάει, οδηγώντας το βλέμμα σου από τις απαλές καμπύλες του μονοπατιού στην γαλήνια έκταση της θάλασσας. Το ιστιοφόρο, μια απλή υπόδειξη στην απόσταση, προσθέτει μια πινελιά αφήγησης, μια σιωπηλή πρόσκληση να ταξιδέψεις περαιτέρω. Είναι σαν μια ανάσα φρέσκου αέρα, η αλμυρή αύρα, ο ψίθυρος των κυμάτων, όλα αποτυπωμένα σε αυτή τη στιγμή ομορφιάς.