De scène ontvouwt zich met een rauwe intensiteit; een getuigenis van menselijke strijd en de ontembare kracht van de natuur. Twee figuren, wier gezichten vertrokken zijn van inspanning, zijn verwikkeld in een wanhopige daad tegen een formidabele stier. De figuren worden weergegeven met een rauwe eenvoud, hun vormen worden gedefinieerd door gedurfde lijnen en schaduwen, die een gevoel van onmiddellijke actie en gevaar overbrengen. Hun houdingen zijn verdraaid, de spieren gespannen, wat de fysiek van hun strijd benadrukt. De stier, een donkere massa, staat als symbool van oerkracht. De kunstenaar gebruikt de subtiele gradaties van licht en schaduw om een stemming van dreigend onheil te creëren en de toeschouwer in het hart van het conflict te trekken. De grond is ruw geschetst, waardoor een gevoel van de ruwheid van de aarde ontstaat. De algemene indruk is die van een scène die midden in de actie is vastgelegd, een moment bevroren in de tijd, met al zijn geweld en vastberadenheid.