Het kunstwerk vangt de rustige schoonheid van een tuinvijver; het doek schittert bijna van de weerspiegelingen van het licht dat danst op het wateroppervlak. De waterlelies, met hun zachte roze en witte bloemen, drijven teder op het hemelsblauwe en smaragdgroene water, waardoor een levendig contrast ontstaat met de rijke blauwe en groene tinten die zacht golven. Met brede, expressieve penseelstreken verwoordt de kunstenaar de essentie van de natuur in plaats van simpelweg haar vormen te repliceren; de kleuren vermengen en pulseren met leven, wat de rustige geest van de omgeving weerspiegelt. Als je dieper kijkt, onthullen de verflagen een meditatieve complexiteit die spreekt over de ziel van het impressionisme.

In dit werk maakt Monet gebruik van een dynamische compositie, waarbij hij een diagonale opzet gebruikt die de blik van de toeschouwer over het doek leidt en hen uitnodigt om zich onder te dompelen in dit aquatische paradijs. De tegenstelling tussen licht en schaduw creëert een etherische kwaliteit en benadrukt de interactie tussen reflectie en diepte, alsof de toeschouwer naar een droomwereld kijkt. Dit werk overstijgt louter botanische representatie; het roept op tot contemplatie, en wekt gevoelens van vrede en nostalgie op. De historische weerklank van het impressionisme versterkt nog eens zijn betekenis, want het vertegenwoordigt een radicale verandering in de artistieke perspectief die persoonlijke ervaring en emotie boven rigide formaliteit plaatst, waardoor elke toeschouwer kan genieten van een moment van serene schoonheid, voor altijd op het doek vastgelegd.