Het schilderij ontvouwt zich als een serene droom, een pastorale scène badend in de zachte gloed van een late middagzon. De uitgestrekte lucht, een doek van golvende wolken, domineert het bovenste gedeelte; ze worden weergegeven met een subtiele wisselwerking van licht en schaduw, waardoor ze een tastbaar volume en gewicht krijgen. Onder dit hemelse schouwspel ontvouwt het landschap zich met een zacht ritme; velden met verschillende groenen en gelen, heuvels die zich in de verte terugtrekken en groepen bomen, die allemaal bijdragen aan een gevoel van rust en ruimte.

In dit landschap bevinden zich twee figuren; een liggend op de grasbegroeide voorgrond, de ander in de buurt zittend, hun aanwezigheid versterkt het algehele gevoel van kalmte en harmonie. De compositie maakt op meesterlijke wijze gebruik van de diagonale lijnen van het terrein om de blik van de toeschouwer te geleiden, waardoor een evenwichtige interactie ontstaat tussen hemel en aarde, tussen de uitgestrektheid van de natuur en de intimiteit van de menselijke figuren. De subtiele penseelstreken en het gedempte palet roepen een stemming van stille contemplatie op, waarbij de toeschouwer wordt uitgenodigd om zich onder te dompelen in de stille schoonheid van de scène.