In deze betoverende scène zijn de zachte heuvels rond de Seine omhuld door een zacht licht, wat de rustige komst van de lente suggereert. De levendige groentinten van de aarde ontmoeten het reflecterende water en creëren een vloeiende dialoog tussen aarde en lucht. Omgeven door delicate bomen breken zonnestralen door de wolken en verlichten zowel het levendige loof als de levensuitdrukking langs de rivier. Figuren worden afgebeeld terwijl ze ontspannen wandelen, sommigen zorgen voor de boten; hun bewegingen lijken bijna gecoreografeerd in het ritme van de natuur zelf.

Monets penseelwerk is zowel energiek als teder; zijn kleurvlekken roepen de textuur op van bloeiende vegetatie en kalm water. Het palet, dat explodeert in groen, blauw en warme perzikaccenten, geeft een gevoel van blije optimisme dat de geest van de lente belichaamt. Het doek ademt licht en beweging uit en nodigt de kijker uit tot een persoonlijke gemeenschap met de natuur, terwijl het subtiel verwijst naar de missie van de impressionisten; niet alleen het visuele vast te leggen, maar ook de essentie van een vluchtig moment in de tijd.