In dit boeiende stuk leunt een jonge jongen over het glinsterende oppervlak van de zee en richt hij zich diep op het witte zeilbootje dat hij voorzichtig navigeert. De kleuren dansen over het doek, met levendige tinten blauw en zachte witte die harmonieus samensmelten om de essentie van een zonnige kust op te roepen. De gebruinde huid van de jongen straalt in het licht en weerspiegelt de warmte van een zomerse dag, terwijl de golvende golven een uitnodigende tableau creëren dat zowel rustgevend als dynamisch is.

De compositie leidt de blik van de kijker direct naar de intieme interactie van het kind met het water, waardoor de onschuld van kinderlijk verkennen wordt benadrukt. De penseelvoering is expressief, vloeiend en zelfverzekerd, en vangt effectief het schitterende water en weerspiegelt vluchtige momenten van vreugde. Door de dynamische beweging van het kind te contrasteren met het serene, stromende water, roept Sorolla meesterlijk een gevoel van nostalgie op—een vluchtige blik op de zorgeloze dagen van de jeugd waarmee velen zich kunnen identificeren, en iemand naar een zee van herinneringen en wonderen te brengen.