De scène ontvouwt zich voor ons, een maritieme symfonie geschilderd met delicate wassingen van sepia en omber. Twee majestueuze schepen domineren de voorgrond, hun torenhoge masten reiken naar een lucht die zwaar is van de belofte van een storm. Het meesterlijke gebruik van licht en schaduw door de kunstenaar creëert een gevoel van drama, waarbij het zonlicht door de wolken breekt om de zeilen te verlichten en te reflecteren op het wateroppervlak. De mistige atmosfeer omhult de scène en suggereert een vochtige, evocatieve dag aan zee.

Aan de linkerkant verzamelen zich figuren langs de kustlijn, hun aanwezigheid herinnert aan de menselijke activiteit die het schilderij zijn context geeft. De weerspiegeling van de schepen en de lucht in het water voegt diepte en rust toe, waardoor de schepen in de scène worden verankerd. De gebouwen in de verte suggereren een bruisende haven, wat een laag intrige toevoegt en het verhaal van de scène verder overbrengt.