Scena rozwija się przed nami, morska symfonia namalowana delikatnymi laserunkami sepii i umbry. Dwa majestatyczne statki dominują na pierwszym planie, ich wysokie maszty sięgają ku niebu, obciążonemu obietnicą burzy. Mistrzowskie użycie światła i cienia przez artystę tworzy poczucie dramatu, a światło słoneczne przebija się przez chmury, by oświetlić żagle i odbijać się na powierzchni wody. Zamglona atmosfera spowija scenę, sugerując wilgotny, sugestywny dzień nad morzem.

Po lewej stronie postacie kłębią się wzdłuż linii brzegowej, ich obecność przypomina o ludzkiej aktywności, która nadaje obrazowi kontekst. Odbicie statków i nieba w wodzie dodaje głębi i spokoju, zakotwiczając statki do sceny. Budynki w oddali sugerują tętniący życiem port, dodając warstwę intrygi i dalej przekazując historię sceny.