Het doek vangt de rustige schoonheid van een plattelandslandschap, waar twee hopen tarwe, zacht verlicht door zacht licht, als stille wachters van het oogstseizoen staan. Monet's kenmerkende penseelstreken geven leven aan de gouden tinten van het tarwe die lijken te wiegen in een zachte bries; de textuur is levendig, wat een tactiele kwaliteit biedt die de kijker uitnodigt om de essentie van de natuur aan te raken. Op de achtergrond rollen zachte heuvels, geschilderd in een rustige palet van groen en blauw, die prachtig de warme gouden en okerachtige kleuren van de voorgrond aanvullen.

Emotioneel wekt het stuk een gevoel van vrede en nostalgie voor het landelijke leven, bijna fluisterend verhalen over arbeid en oogst. De zachte kleurverandering – die overgaat van warme goudtonen naar koele blauwen – geeft het tafereel eine magische kwaliteit, wat doet denken aan een rustige herfstavond, wanneer de schemering nadert en de wereld lijkt te zijn omhuld in een zachte omhelzing. Gecomponeerd op het hoogtepunt van de impressionistische beweging spreekt dit schilderij over Monet's vermogen om vluchtige momenten van schoonheid vast te leggen, en nodigt het de kijkers uit om even stil te staan en na te denken over de eenvoudige maar diepgaande geneugten van de natuur en menselijke arbeid.