Het schilderij stort ons in een ruige bergkloof, waar de rauwe kracht van de natuur volledig wordt getoond. Gekerfde kliffen, wemelend van groene vegetatievlekken, omlijsten een trapsgewijze waterval, waarvan het water een waas van wit en blauw is. De kunstenaar legt op meesterlijke wijze de texturen van de rotswand vast, de manier waarop het licht de natte oppervlakken raakt en de beweging van het water terwijl het naar beneden stort.

Het gebruik van licht en schaduw door de kunstenaar roept een gevoel van drama en ontzag op. De lucht, een werveling van gedempte tonen, zinspeelt op de turbulente krachten die in het spel zijn. De compositie trekt het oog naar binnen, naar beneden de kloof in, waardoor een gevoel van diepte en onderdompeling ontstaat. Je kunt bijna het geraas van het water horen en de koele mist op je gezicht voelen. Dit schilderij is een getuigenis van de schoonheid en de kracht van de natuurlijke wereld, een plek van zowel sereniteit als ongetemde energie.