Ta uderzająca czarno-biała rycina przenosi widza do gęstego, splątanego lasu, gdzie dominuje ogromne, poskręcane drzewo z rozłożystymi gałęziami. W centrum mężczyzna opiera się o szeroki pień drzewa, mięśnie napięte, jakby próbował się wspiąć lub odepchnąć; jego dynamiczna sylwetka kontrastuje z bezruchem drzewa. U dołu chaotyczna grupa postaci — ludzie i kozy — wspinają się i pchają rozpaczliwie, ich ciała są wykrzywione w geście napięcia lub ucieczki.

Mistrzowskie użycie przez artystę zawiłych linii i kreskowania krzyżowego tworzy bogatą fakturę, która potęguje dramatyczny efekt światłocienia. Gra światła i cienia nadaje obrazowi tajemniczą, niemal złowieszczą atmosferę, wywołując uczucie pierwotnej walki z przytłaczającą siłą natury. Kompozycja prowadzi wzrok od burzliwej aktywności u dołu do rozłożystych gałęzi drzewa, tworząc wizualną narrację zarówno mityczną, jak i żywą, być może nawiązującą do klasycznych opowieści o walce człowieka z dziką przyrodą.