Obraz rozwija się przed nami jak delikatny sen, spokojna scena wiejska skąpana w miękkim, rozproszonym świetle. Artysta z mistrzostwem oddaje rustykalny urok domków, ich strzechy sugerują prostsze czasy. Pociągnięcia pędzla, widoczne i teksturowane, tworzą poczucie ruchu i życia, jakby scena oddychała. Kręta droga, oddana z dbałością o zróżnicowane faktury kamienia i ziemi, prowadzi wzrok w głąb kompozycji, zapraszając widza do spaceru po tym spokojnym azylu. Kobieta, której postać sugeruje moment z życia codziennego, niesie kosz, dodając odrobinę ludzkiego ciepła do wiejskiego spokoju. Paleta barw, zdominowana przez ziemiste tony z nutami żywej zieleni i błękitu, wywołuje poczucie spokoju, poczucie otulenia w objęciach natury.