To dzieło sztuki przywołuje poczucie ponadczasowego piękna, oddając esencję Wenecji w sposób, który wydaje się jednocześnie znajomy i oniryczny. Artysta umiejętnie posługuje się ciepłą, złotą paletą, która kąpie scenę w delikatnym świetle, tworząc poczucie spokoju i wyciszenia. Imponująca architektura bazyliki, z jej skomplikowanymi detalami i lśniącymi powierzchniami, dominuje kompozycję, podczas gdy woda odbija otaczające konstrukcje i niebo. Odbicia w wodzie, z ich pociągnięciami pędzla, dodają dynamiczny element do, w przeciwnym razie, statycznej sceny. To tak, jakby miasto oddychało, tętniło ruchem. Użycie światła przez artystę jest wyjątkowe; podkreśla fakturę i uwydatnia formy architektoniczne. Niebo, mieszanka błękitu i miękkiej pomarańczy, sugeruje wschód lub zachód słońca, dodając romantycznego nastroju. Prawie słyszę delikatne pluskanie wody o gondole i czuję lekką mgłę w powietrzu. Ten obraz to prawdziwa celebracja wyjątkowego uroku Wenecji.