Ten ujmujący wiejski krajobraz przedstawia skromną chatę położoną przy skalnym kamieniołomie, gdzie surowe tekstury przyrody harmonijnie łączą się z ludzkim osiedlem. Chata z pochyłym, dachówkowym dachem i grubymi kamiennymi ścianami stoi u podnóża wyniosłych skał zajmujących prawą stronę kompozycji. W scenie widać życie codzienne — rozwiesione na wietrze pranie, postacie zajęte pracami przy stosach kamieni i kołach wozu. Kompozycja prowadzi wzrok od bujnego drzewa po lewej, poprzez zabudowania, ku imponującemu klifowi, tworząc dynamiczną równowagę między zabudową a dziką przyrodą.

Paleta barw jest stonowana i naturalna: dominują przygaszone ziemiste tony — miękkie brązy, szarości i delikatne zielenie, oddające atmosferę pochmurnego dnia lub późnego popołudnia pod zachmurzonym niebem. Delikatne pociągnięcia pędzla sugerują subtelną fakturę; atmosfera zdaje się niemal namacalna, zapraszając do wyobrażenia sobie szelestu liści, odległego odgłosu pracy w kamieniołomie oraz spokojnego rytmu życia na wsi. Historycznie obraz odzwierciedla zainteresowanie XVIII-wieczną sztuką pejzażową i relacją między naturą a przemysłem, stanowiąc cichą poetycką opowieść o wytrwałości człowieka wobec surowości środowiska naturalnego.