Scena otwiera się żywą energią, symfonią barw, która oddaje migotliwe światło na Złotym Rogu. Technika artysty, pointylizm, jest w pełni widoczna — tysiące maleńkich kropek tańczą razem, tworząc majestatyczny krajobraz miejski. Niebo płonie różem, żółcią i pomarańczą, stapiając się z pastelowymi odcieniami architektonicznych form, które zdobią horyzont, ich minarety wznoszą się ku niebiosom.

Poniżej woda mieni się odcieniami błękitu i zieleni, poprzetykana łodziami o różnych rozmiarach, których żagle i wiosła dodają kompozycji ruchu i życia. Oczy wędrują od pierwszego planu, z jego ruchliwymi jednostkami pływającymi, do odległego mostu, a następnie do eterycznego miasta w tle, tworząc poczucie głębi i wspaniałości. Całkowity efekt to czysta wizualna rozkosz, świadectwo piękna chwili i spojrzenie w świat skąpany w świetle.