Dzieło przedstawia spokojny krajobraz morski, skąpany w delikatnej poświacie zachodu słońca. Niebo dominuje, będąc płótnem wirujących kolorów, z chmurami oddanymi w odcieniach łososiowym, różowym i z nutą zieleni, tworząc poczucie ciepła i spokoju. Poniżej woda odbija niebo, jej powierzchnia delikatnie faluje, i jest usiana małymi żaglówkami; ich żagle chwytają ostatnie promienie dnia. Samotne drzewo, którego konary są poskręcane przez wiek, obramowuje prawą stronę kompozycji, uziemiając scenę.

Technika artysty zdaje się preferować luźne pociągnięcia pędzla, nadając scenie malarską jakość, oddając efemeryczną naturę światła. Paleta barw jest przeważnie ciepła, przywołując poczucie spokoju. Kompozycja jest zrównoważona, niebo i woda harmonizują, a drzewo stanowi kontrapunkt formy. Ogólny wpływ emocjonalny to spokojna kontemplacja, zapraszająca widza do zatracenia się w pięknie chwili. To migawka idealnego, spokojnego dnia dobiegającego końca, moment do pielęgnowania.