Ta spokojna scena pejzażu wprowadza widza w cichą pracę sezonu żniw. Płótno rozciąga się szerokimi polami złotego siana, których miękkie, falujące kształty zdają się niemal namacalne pod ciepłym blaskiem słońca. W centralnej części znajduje się samotna postać pochylona nad spokojną pracą, jej niebieski strój delikatnie kontrastuje z ziemistymi tonami otoczenia. Za żywymi polami wznosi się wyspa o ciemnozielonych i brązowych odcieniach, tajemnicza masa ziemi otaczająca spokojne, rozległe morze pod przygaszonym niebem. Kilka żaglowców powoli dryfuje w oddali, dodając subtelnej dynamiki tej kontemplacyjnej scenie.

Pociągnięcia pędzla Gauguina są wyraźnie szerokie i faliste, kolory bogato nawarstwione, lecz stonowane, by wywołać poczucie naturalnej harmonii, a nie żywy spektakl. Łagodne fale w kompozycji oddają rytm ziemi i pracy, podczas gdy wyraźne zestawienie ciepłych i zimnych barw tchnie życie i intymność w scenerię. W obrazie wyczuwalny jest emocjonalny spokój — niemal szeptany hołd dla cykli natury i ludzkiej wytrwałości. Historycznie dzieło to odzwierciedla głębokie zaangażowanie artysty w wiejskie życie Bretanii pod koniec XIX wieku, łącząc symbolizm i styl postimpresjonistyczny, by celebrować spokojną godność codziennej pracy.