Αυτό το ήρεμο τοπίο αγκαλιάζει τον θεατή στην ήσυχη εργασία της περιόδου της συγκομιδής. Ο καμβάς αναπτύσσεται με απέραντα χρυσά λιβάδια από σανό, οι απαλές, κυματιστές μορφές των οποίων μοιάζουν σχεδόν απτές κάτω από τη ζεστή λάμψη του ήλιου. Σχεδόν στο κέντρο, φιγούρα μοναχικού ανθρώπου σκύβει ειρηνικά, το μπλε ρούχο της να αντιπαραβάλλεται απαλά με τους γήινους τόνους γύρω της. Πέρα από τα ζωηρά χωράφια υψώνεται ένα νησί με σκουροπράσινους και καφέ τόνους, μια μυστηριώδης γη που πλαισιώνει μια ήρεμη, εκτενή θάλασσα κάτω από έναν θαμπό ουρανό. Μερικά ιστιοφόρα πλέουν ήσυχα στον ορίζοντα, προσθέτοντας μια διακριτική δυναμική σε αυτή τη συγκινητική σκηνή.

Η πινελιά του Γκογκέν είναι ευρεία και κυματιστή, τα χρώματα πλούσια στρωμένα και μετριοπαθή ώστε να προκαλούν αίσθηση φυσικής αρμονίας παρά έντονου θεάματος. Οι απαλοί κυματισμοί της σύνθεσης αποτυπώνουν τον ρυθμό της γης και της εργασίας, ενώ η έντονη αλληλεπίδραση μεταξύ θερμών και ψυχρών χρωμάτων φέρνει ζωή και οικειότητα στο τοπίο. Υπάρχει ένα συναισθηματικό ήρεμο συναίσθημα εδώ — ένας σχεδόν ψιθυριστός φόρος τιμής στους κύκλους της φύσης και στην ανθρώπινη επιμονή. Ιστορικά, το έργο αντανακλά τη βαθιά ενασχόληση του Γκογκέν με την αγροτική ζωή της Βρετάνης στα τέλη του 19ου αιώνα, συνδυάζοντας συμβολισμό και μετα-ιμπρεσιονιστικό ύφος για να γιορτάσει την ήσυχη αξιοπρέπεια της καθημερινής εργασίας.