To dzieło zaprasza widza do spokojnego ogrodu, charakteryzującego się wysokimi drzewami, które przepełnione są bujną zielenią i złotymi promieniami światła, sugerującymi blask późnego popołudnia. Delikatne pociągnięcia pędzla artysty nadają liściom życie, tworząc wir ruchu i wibracji, podkreślając piękno natury w lekki, lecz głęboki sposób. Spokojne staw odzwierciedla fragmenty nieba powyżej, dodając głębi i przyciągając wzrok widza do stanu niemal sennego.

W tej spokojnej atmosferze jedna z rzeźb wyłania się pomiędzy symfonią roślin, sugerując obecność człowieka w objęciach natury. Miękka paleta kolorów pastelowych wzbogaca scenę; stonowane zielenie, delikatne żółcie i subtelne odcienie niebieskiego splatają się, budząc uczucia nostalgii i spokoju. To dzieło rezonuje z duchem impresjonizmu — uchwytując ulotne chwile piękna, które wydają się ponadczasowe, przypominając o beztroskich dniach spędzonych w malowniczym ogrodzie.