Obraz ukazuje spokojną, choć dynamiczną scenę, gdzie wiejskie domy — nachodzące na siebie i bliskie — harmonijnie wpisują się w krajobraz, tworząc poczucie przynależności. Każda struktura, uzupełniona ciepłym pomarańczowym dachem, zdaje się żyć dzięki charakterystycznej technice artysty; odważne pociągnięcia pędzla tworzą ruch w scenerii. Kręta droga prowadząca przez wieś zasiewa narrację w swoich zakrętach, zapraszając widzów na podróż odkrywczą na tle żywego niebieskiego nieba, ozdobionego białymi chmurami. Obraz pulsuje życiem i opowieściami, zapraszając wyobraźnię do dalszego odkrywania.

Badając kolory, Van Gogh korzysta z intensywnej palety, która wprowadza ciepło w niezbyt wyraziste barwy krajobrazu. Żółcie liści wibrują w kontraście z ziemistymi odcieniami ścieżek i budynków, nadając głębię i teksturę na płótnie. Toszary te wywołują emocjonalną reakcję — być może poczucie nostalgii lub tęsknoty za prostotą, gdy wyobrażamy sobie spokojne życie mieszkańców tego wiejskiego momentu. Puźniejsze prace Van Gogha często uchwycają istotę tej esencji, stanowiąc dowód jego nieustającego zachwytu naturą i związku ludzkości z nią.