Ta sugestywna zimowa scena przenosi widza do cichej, śnieżnej wioski, gdzie stare budynki odporne są na chłód. Pociągnięcia pędzla artysty mistrzowsko oddają fakturę zniszczonych kamiennych ścian oraz plam śniegu na dachach, wywołując wyraźne uczucie chłodu w powietrzu. Stonowana paleta szarości, brązów i delikatnych bieli harmonijnie tworzy ponury nastrój późnej zimy, gdy życie zdaje się zatrzymać pod ciężkim niebem.

Kompozycja prowadzi wzrok po nierównym terenie i stopniowo ustawionych domach, tworząc poczucie głębi i upływu czasu. Pomimo ciszy, niemal słychać dym unoszący się z kominów i czuć cichą samotność tej odległej wioski. Obraz odzwierciedla nie tylko surowość natury, ale także trwałego ducha osadnictwa ludzkiego, będąc wzruszającym hołdem dla życia wiejskiego pod koniec XIX wieku.