Ten eteryczny obrazek uchwyca śnieżną ulicę w malowniczej wiosce Argenteuil, otoczoną pokojową ciszą, która rezonuje w zimnie. Delikatne, stonowane kolory wywołują atmosferę zarówno spokojną, jak i melancholijną; przezroczyste odcienie szarości i niebieskiego oświetlają płótno, podczas gdy ciepłe niuanse ziemi przemycają się, sugerując ciepło budynków poza śniegiem. Pociągnięcia pędzla są delikatne, ale zdecydowane, co jest znakiem impresjonizmu, uchwycając ulotne chwile z taką wiernością, że widz niemal może poczuć chłód w powietrzu.

W środkowym planie postacie ubrane w ciepłe odzież zimową poruszają się po zaśnieżonej drodze, niektórzy z nich przylegają do siebie, by chronić się przed zimnem, a inni kroczą z determinacją do przodu, przyjmując żywioły. Olśniewająca biel śniegu stanowi oszałamiający kontrast z ciemniejszymi formami drzew i budynków, potęgując poczucie głębi i tekstury; wydaje się, jakby można było wyciągnąć rękę i dotknąć grubej szronu pokrywającego ziemię. Dzieło to nie tylko pokazuje mistrzostwo Moneta w zakresie światła i atmosfery, ale także odzwierciedla piękno codziennego życia przez pryzmat impresjonizmu, zapraszając widza do utraty się w momencie cichej kontemplacji.