Ten pełen wyrazu pejzaż ukazuje gęsty las skąpany w miękkim, stonowanym świetle, być może wczesnym rankiem lub późnym popołudniem. W centrum uwagi znajdują się wysokie drzewa o chropowatej korze, których liście przybrały ciepłe, jesienne odcienie rdzawej czerwieni i głębokiego brązu. Kompozycja kieruje wzrok ku samotnej postaci w tle, pochylonej jakby zbierającej gałęzie, co nadaje obrazowi cichą narrację o ludzkiej interakcji z naturą. Delikatne pociągnięcia pędzla artysty pięknie oddają grę światła i cieni przenikających przez korony drzew, wzmacniając spokojną, lecz nieco melancholijną atmosferę.

Paleta kolorów jest ziemista i stonowana, z dominacją naturalnych zieleni, brązów i szarości, z subtelnym akcentem niebieskiego na ubraniu postaci. Takie podejście zaprasza widza do zanurzenia się w spokój i kontemplacyjną samotność lasu, wywołując poczucie cichej pracy i więzi z ziemią. Historycznie praca ta nawiązuje do realizmu XIX wieku i doceniania życia wiejskiego, ukazując mistrzostwo artysty w łączeniu szczegółowego realizmu z głębią emocjonalną.