Dzieło przedstawia kota, o spojrzeniu bezpośrednim i urzekającym. Pociągnięcia pędzla artysty, widoczne i niepowstrzymane, nadają kotu namacalną obecność, niemal jakby mógł wyskoczyć z płótna. Zastosowanie tonacji ziemi w sierści kota, kontrastującej z subtelnymi błękitami i zielenią tła, tworzy poczucie głębi i wymiaru. Stworzenie zdobi prosty, czerwony kołnierz, delikatny akcent, który zwraca uwagę na intymność portretu.

Kompozycja jest prosta, ale sprawna ręka artysty z farbą dodaje scenie pewnej żywotności. Sierść kota wydaje się miękka i puszysta; sposób, w jaki światło gra na jego sierści, jest mistrzowski. Po prawej stronie sugestia flory dodaje odrobinę kaprysu do i tak prostej sceny. Obraz sprawia wrażenie osobistego, spojrzenia na chwilę cichej obserwacji i oferuje widzowi kojące intymność.