Dzieło przedstawia trzy kobiety na tle żywego, niemal surrealistycznego żółtego tła. Postacie, oddane w uproszczonych formach i odważnych konturach, znajdują się w spokojnej i enigmatycznej kompozycji. Użycie przez artystę ograniczonej palety barw, zdominowanej przez żółcie, zielenie i błękity, tworzy poczucie ciepła i egzotyki, charakterystyczne dla jego okresu tahitańskiego. Kobiety są przedstawione w zrelaksowanych pozach, ich ciała częściowo okryte prostymi szatami, co odzwierciedla poczucie naturalności i prostoty. Tło, ze stylizowanymi drzewami i liśćmi, potęguje ogólne wrażenie spokojnej i idyllicznej scenerii, być może sugerując życie nienaruszone złożonością współczesnego świata. To żywy wgląd w wyidealizowaną wizję artysty krajobrazu tahitańskiego i jego mieszkańców.