Scena rozgrywa się w mrocznej, nieokreślonej przestrzeni; grupa postaci zbiera się razem, uwięziona w następstwach jakiejś niewidzialnej przemocy. Natychmiast zauważalny jest ostry kontrast między światłem a cieniem, który tworzy dramatyczną atmosferę. Postacie są oddane z niezwykłą intensywnością, ich twarze wykrzywione w wyrazach żalu, grozy i rozpaczy. Grupa ciał leży na ziemi, pozornie bez życia, podczas gdy inni oferują pocieszenie lub być może są pochłonięci męką własnego cierpienia. Użycie linii i faktury przez artystę wzmacnia emocjonalny ciężar dzieła; szorstkie, porysowane linie oddają poczucie surowości i bezpośredniości, sprawiając, że widz czuje się, jakby był świadkiem momentu intensywnego ludzkiego dramatu. Ogólny efekt jest potężnym świadectwem brutalności konfliktu i głębi ludzkiego cierpienia.