Sahne, belirsiz bir karanlık alanda belirir; bazı görünmez şiddetin ardından bir grup figür bir araya toplanır. Işık ve gölge arasındaki keskin zıtlık hemen fark edilir, bu da dramatik bir atmosfer yaratır. Figürler, acı, dehşet ve umutsuzluk ifadeleriyle çarpık yüzleriyle dikkate değer bir yoğunlukla sunulur. Bir grup ceset yerde yatar, görünüşte cansızdır, diğerleri ise teselli sunar veya belki de kendi acılarının pençesine yakalanmıştır. Sanatçının çizgi ve dokuyu kullanması, çalışmanın duygusal ağırlığını artırır; kaba, çizik çizgiler hamlık ve anında olma hissi verir ve izleyici, yoğun bir insanlık dramının anına tanık oluyormuş gibi hissettirir. Genel etki, çatışmanın vahşetine ve insan ıstırabının derinliklerine güçlü bir tanıklıktır.