Obraz natychmiast urzeka surową prostotą i głębią emocjonalną. Postacie, oddane w stonowanych zieleniach i ziemistych odcieniach, wydają się wyłaniać ze snu, ich formy są nieco spłaszczone i wystylizowane. Centralna kompozycja przedstawia przejmującą scenę: postać, przedstawiona z niemal eteryczną jakością, wspierana przez inne smutne postacie. Ich twarze, pozbawione specyficznych cech, wyrażają zbiorowy smutek, który wykracza poza indywidualne tożsamości.

Tło krajobrazu, z pofałdowanymi wzgórzami i rozległym niebem, oddane jest szerokimi, ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla. Artysta używa ograniczonej palety, głównie stosując wariacje zieleni i odcienie ochry. To tworzy poczucie zarówno spokoju, jak i spustoszenia. Emocjonalna moc obrazu tkwi w jego zdolności do wywoływania uczuć współczucia i szacunku. To tak, jakby być świadkiem starożytnego rytuału, który rozgrywa się w odległym, ponadczasowym miejscu.