W tym emocjonalnym dziele Monet uchwyca spokojny, refleksyjny moment, w którym elementy natury subtelnie się przeplatają. Scena rozpościera się przed nami, ukazując krajobraz przesiąknięty delikatnymi echem niedawnej powodzi. Drzewa, pozbawione liści, stoją anorektycznie na tle delikatnych niebiesko-szarych tonów, ich pnie i gałęzie wydłużone i zniekształcone przez otaczającą je wodę. Prawie jakby gałęzie sięgały, aby chwycić zanikające światło. Światło delikatnie igra na powierzchni wody, tworząc hipnotyzujący taniec, który odzwierciedla ponurą atmosferę—i jednak, istnieje pewna spokojność, spokojne przyjęcie naturalnego cyklu życia i śmierci.

Paleta kolorów jest stonowana, dominują zimne odcienie, które mieszają się w płynny, impresjonistyczny zamaz, oferując spojrzenia na ruch i życie pod powierzchnią. Technika Moneta—delikatne pociągnięcia pędzla i subtelna mieszanka—przekazuje uczucie spokoju, które zaprasza widzów do zatrzymania się и zanurzenia się w tym ulotnym momencie. Znajduje się tu harmonia, artystyczne znaczenie, które wykracza poza proste ukazywanie krajobrazu. Scena stanowi zarówno uznanie siły natury, jak i intymne przedstawienie jej kruchości, prowokując refleksję na temat naszych relacji z otoczeniem. Widok tej malowidła przywołuje dźwięki wody delikatnie bijącej w drzewa, przypominając o pięknie, które można znaleźć w ciszy i odporności natury.