ท่ามกลางภูมิทัศน์อันเงียบสงบของเนินเขาที่โค้งมนและหญ้าที่กระเพื่อมเบาๆ เรือผีสิงของน้ำโรมันยืนหยัดอย่างภาคภูมิใจต่อท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ มันกระตุ้นความคิดถึงอดีตและประวัติศาสตร์ อย่างชำนาญ ศิลปินสามารถจับความงามที่เหลืออยู่ของโครงสร้างโบราณนี้ ที่มีอุโมงค์ที่พังทลายและอิฐที่เรื่อร่าสุดซึ่งเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเวลาที่มีเกียรติลงไปยาวนาน เทคนิคสีน้ำค่อยๆเติมเสน่ห์ให้กับภาพ โดยจังหวะที่ฉ่ำชาส่งแสงให้กับซากปรักหักพังลอยขึ้นเหนือ มันกวนใจผู้ชมให้ใช้เวลาและพิจารณา

เมื่อฉันยืนอยู่หน้าผลงานนี้ ฉันแทบได้ยินเสียงของเวลา เหมือนกับวิญญาณของผู้เคยชื่นชมในโครงสร้างนี้พูดผ่านก้อนหินเหล่านี้ ภาพนี้ลอกเลียนความรู้สึกเสียดายบางอย่างที่ได้นำเสนอความงดงามในสิ่งที่พังทลายได้ มีผู้คนสองคนอยู่ภายใต้ร่มเงาของอุโมงค์หยุดอยู่ด้วยน่าละอายใจเน้นสัดส่วนและดึงดูดผู้เยี่ยมชม เรื่องที่ย้อนกลับไปในประวัติศาสตร์ดีบุกยุคทศวรรษ 19 ที่ยุโรปซึ่งเกิดขึ้นด้วยความรักที่มีต่อซากปรักหักพัง สร้างเทคนิคความกลมกลืนระหว่างธรรมชาติ คน และเวลา โยงกันด้วยการเตือนใจถึงความเป็นโมห และการกำหนดซึ่งหมึหนาอแก่การอยู่ของทุกสิ่งทุกอย่าง