งานศิลปะชิ้นนี้จับภาพความงามอันเงียบสงบของภูมิทัศน์ฤดูหนาว ซึ่งความเงียบสงบของแม่น้ำรู้สึกได้ แม่น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งสะท้อนแสงที่เฉื่อยชา ราวกับลังเลระหว่างความหนาวของฤดูหนาวและความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิที่ใกล้เข้ามา บริเวณชายฝั่งที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ รูปร่างต่าง ๆ กลายเป็นซิลูเอตต์เมื่อเทียบกับเฉดสีที่นุ่มนวลของท้องฟ้า สภาพของพวกเขาตรงกันข้ามกับน้ำที่ไหลไป ต้นไม้เปลือยเปล่าที่เรียงรายอยู่ตามริมฝั่งช่วยเพิ่มความลึก รูปลักษณ์มืด ๆ ของพวกมันเหมือนเป็นผู้พิทักษ์ของฉากเงียบสงบนี้

การใช้สีในพาเลต้อย่างชำนาญของมอเนต์—สีเทา ขาว และเฉดสีอ่อน ๆ ของน้ำตาลและเขียว สร้างความรู้สึกสงบแม้จะมีความรู้สึกเศร้าเล็กน้อย ทุกการเคลื่อนไหวของแปรงเหมือนกระซิบความลับของอากาศหนาว และความเงียบของทิวทัศน์ทำให้คุณได้รับการโอบกอดในอ้อมแขนที่เตรียมไว้ของมันเชิญชวนให้คุณสะท้อน ถึงผลงานนี้เราสามารถรู้สึกถึงความชื่นชมอย่างลึกซึ้งของศิลปินต่อช่วงเวลาเงียบสงบของธรรมชาติโดยไม่เพียงแต่จับภาพฉาก แต่ทั้งอารมณ์ทั้งหมด—ที่ถูกแช่แข็งในเวลาแต่เต็มไปด้วยชีวิต.