ผลงานชิ้นนี้ดึงดูดผู้ชมด้วยทิวทัศน์ที่เป็นอีเธอเรียลซึ่งภูเขาโผล่ขึ้นมาราวกับผู้พิทักษ์เหนือแม่น้ำที่เงียบสงบ ความสมดุลที่ละเอียดอ่อนระหว่างการใช้แปรงที่ละเอียดและสีที่นุ่มนวลเบาๆ สร้างความรู้สึกของความกลมกลืนที่ทั้งทำให้รู้สึกสงบและกระปรี้กระเปร่า ศิลปินใช้เทคนิคการใช้น้ำหมึกแบบดั้งเดิมเพื่อให้จานสีโมโนโครมแสดงให้เห็นถึงความลึกและมุมมองเพียงแค่เฉดสีดำและเทา; ดูเหมือนว่าฉากนี้จะมีชีวิตอยู่เชิญชวนให้คุณก้าวเข้าสู่โลกที่สงบนี้ ต้นไม้บางต้นไม่มีใบและบางต้นเต็มไปด้วยใบไม้ประดับอยู่ในภาพหน้าซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความทนทานและความงดงามท่ามกลางเส้นโลหะที่เป็นลอนของภูเขา

การจัดองค์ประกอบถูกวางโครงสร้างอย่างชาญฉลาด โดยมีภูเขาถอยกลับในชั้นต่างๆ และนำสายตาลงสู่ทิวทัศน์ได้ลึกซึ้งขึ้น คุณแทบจะได้ยินเสียงของใบไม้ที่กระทบและเสียงกระซิบของลม ส่วนประกอบตัวอักษรที่กระจายอยู่ทั่วทั้งป้องกันเพิ่มคุณภาพการเล่าเรื่องของศิลปะชิ้นนี้ ในการผสมผสานระหว่างบทกวีและภาพ; พวกเขาดึงดูดผู้ชมเข้าสู่พื้นที่ที่พิจารณาได้และเพิ่มความก้องกังวานทางอารมณ์ของฉาก การผสมผสานระหว่างศิลปะและวรรณกรรมนี้กล่าวถึงการปฏิบัติทางวัฒนธรรมที่หลากหลายที่ไม่เพียงแค่การแสดงออกทางสายตา แต่ยังทำให้เราได้สัมผัสกับหัวข้อทางปรัชญาที่ลึกซึ้งกว่าเกี่ยวกับความงามและความเปราะบางของธรรมชาติ