ในงานนี้ ผู้ชมจะถูกดึงเข้าสู่ฉากที่ทั้งเรียบง่ายและไร้กาลเวลา โรงสีน้ำตั้งอยู่ด้วยเกียรติยศที่เงียบสงบ โดยมีล้อพายน้ำขนาดใหญ่อีกสองอันอยู่ข้างๆ เส้นสายสถาปัตยกรรมมีความกล้าหาญ แต่ก็ได้รับการผ่อนปรนด้วยลายเส้นที่มีพลังของแวนโก๊ะ ที่ส่งชีวิตให้กับพื้นผิว สีในภาพเน้นโทนสีน้ำตาลดินและสีเหลืองที่จางลง ดูเหมือนจะทำให้เกิดความรู้สึกอบอุ่นและความคิดถึง ตลอดจนรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของน้ำขณะโต้ตอบกับเครื่องจักร เป็นการเชื้อเชิญให้ระลึกถึงช่วงเวลาที่ง่ายกว่า

สิ่งแวดล้อมนี้แสดงถึงความโดดเดี่ยว แต่ก็ให้การโอบกอดที่คุ้นเคยได้อย่างเต็มที่; ล้อที่สูงเหล่านั้นทำให้คิดถึงการเดินทางอันไร้ที่สิ้นสุดของธรรมชาติในการผสมผสานกับความเชี่ยวชาญของมนุษย์ แวนโก๊ะจับภาพทั้งโครงสร้างทางกายภาพและแก่นแกนของชีวิตในชนบทซึ่งเต็มไปด้วยการทำงานหนัก แต่ยังแฝงไปด้วยความสงบ แสงแดดที่สาดส่องในภาพทำให้พื้นผิวเด่นชัด และก่อให้เกิดการเปรียบเทียบระหว่างเงาที่มืดมิดและโทนสีที่อบอุ่นทำให้โรงสีน้ำดังกึกก้องไปด้วยความสวยที่เย้ายวนใจ ภาพนี้เป็นการรับรู้ถึงยุคสมัยที่ความสัมพันธ์ของมนุษย์กับธรรมชาติเป็นไปอย่างกลมกลืน ทำให้เกิดอารมณ์โหยหาในใจของผู้สังเกตเห็น。