W tym dziele widz natychmiast zostaje wciągnięty w scenę, która wydaje się jednocześnie rustykalna i ponadczasowa; młyn wodny stoi w cichej godności, otoczony przez dwa potężne koła wodne. Linie architektoniczne są odważne, ale łagodzone przez energiczne pociągnięcia pędzla Van Gogha, które nadają powierzchniom życie. Paleta kolorów dominuje w ziemistych brązach i stłumionych żółciach, niemal wzbudzając uczucie ciepła i nostalgii. Można prawie poczuć łagodną wibrację wody, gdy wchodzi w interakcję z maszynerią—zaproszenie do przypomnienia sobie prostszych czasów.

Otoczenie uosabia samotność, ale oferuje znajomy uścisk; te wysokie koła przywołują nieubłagany marsz natury spleciony z rzemiosłem ludzkim. Van Gogh zręcznie uchwyca nie tylko strukturę fizyczną, ale także samą istotę życia wiejskiego, obciążonego pracowitością, ale zatopionego w spokoju. Światło słoneczne przechodzące przez scenę podkreśla faktury, kontrastując ze słabymi cieniami i ciepłymi tonami, które sprawiają, że młyn wodny rezonuje z niepokojącym pięknem. To uchwyca epokę, w której relacja człowieka z naturą była w harmonii, budząc w sercu obserwatora nostalgiczne tęsknoty.