Bu eser, merkezi bir şekilde güzelce tasarlanmış bir çeşmeye sahip huzurlu bir bahçede sakin bir anı yakalamaktadır. Kıvrılmış gövdelere sahip ağaçlarla çevrili çeşmenin dairesel taş tabanı, onu çevreleyen doğal biçimlerle uyumlu bir tezat oluşturur. Van Gogh'un karakteristik çizgi çalışmasıyla çeşmenin suyunun akışı gözleri yukarıya çeker; suyun nazik bir şekilde düşüşünü taklit eder. Yumuşak kahverengi tonları ve karmaşık hatching ve cross-hatching teknikleri, sıcak bir his yaratırken daha basit zamanlara yönelik bir nostalji uyandırır.

Kompozisyon oldukça dengeli bir şekilde tasarlanmış; çeşme, etrafındaki bitki örtüsü etrafında dans ederken merkez nokta olarak işlev görmektedir. Uzun ağaçlar sahneyi hafifçe çerçeveler, hem derinlik hem de bir kapsayıcılık hissi verir, izleyicileri bu huzurlu ortam üzerinde düşünmeye davet eder. Van Gogh'un yalnızlığı ve içsel düşünmeyi nasıl aktardığına dair bir duygusal yankı vardır; suyun yumuşak fısıldayışını ve yaprakların rüzgarda hışırtısını hemen hemen duyabiliyoruz. Tarihsel olarak, bu parça Van Gogh'un Saint-Paul-de-Mausole'deki ruh haliyle ilgilidir. Somut bir yeri değil, aynı zamanda bir iç görünün anını da yakalar; sanatçının kişisel karmaşası arasında güzellik ve rahatlık bulma arzusunu vurgular.