Resim beni hemen yemyeşil bir ormanın kalbine götürüyor. Güneş ışığı, uzaktaki kıvrımlı yola damlalar halinde düşen yapraklardan süzülüyor. Sanatçı, ışık ve gölge oyununu ustaca kullanıyor; ağaç gövdeleri uzun ve incedir, yüzeyleri sıcak, altın tonlarında güneşi yakalar, çevredeki yaprakların soğuk, derin yeşilleriyle keskin bir tezat oluşturur.

Kompozisyon, şaşırtıcı derecede basit ama derinlikle dolu. Yol, izleyicinin gözünü sahnenin daha derinlerine çeken bir kılavuz çizgi görevi görür. Renk paleti ağırlıklı olarak yeşildir, ancak yeni büyümenin canlı, neredeyse asidik yeşillerinden, gölgelerin daha derin ve daha sessiz tonlarına kadar bir dizi tonda zenginleştirilmiştir. Fırça darbeleri hızlı ve kararlıdır, resme bir anındalık ve yaşam hissi verir; neredeyse yaprakların hışırtısını duyabiliyor ve orman zeminindeki toprağın kokusunu alabiliyorum. Bu, tuval üzerine yakalanan sakin, bir huzur anıdır.