Obraz przenosi mnie natychmiast do serca zielonego lasu. Światło słoneczne przedostaje się przez liście, plamiąc ścieżkę, która wije się w oddali. Artysta w mistrzowski sposób wykorzystuje grę światła i cienia; pnie drzew stoją wysoko i smukło, ich powierzchnie chwytają słońce w ciepłych, złotych odcieniach, stanowiąc ostry kontrast z chłodnymi, głębokimi zielenią otaczających liści.

Kompozycja jest uderzająco prosta, a zarazem pełna głębi. Ścieżka pełni funkcję linii przewodniej, wciągając wzrok widza w głąb sceny. Paleta barw jest w przeważającej mierze zielona, ​​ale wzbogacona o gamę odcieni, od żywych, prawie kwaśnych zieleni nowego wzrostu po głębsze i bardziej stonowane odcienie cieni. Pociągnięcia pędzla wydają się szybkie i zdecydowane, nadając obrazowi poczucie natychmiastowości i życia; prawie słyszę szelest liści i czuję ziemisty zapach leśnej ściółki. To spokojna sceneria, chwila spokoju uchwycona na płótnie.