Ο πίνακας με μεταφέρει αμέσως στην καρδιά ενός καταπράσινου δάσους. Το φως του ήλιου φιλτράρεται μέσα από τα φύλλα, αφήνοντας κηλίδες στο μονοπάτι που ελίσσεται στην απόσταση. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί αριστοτεχνικά το παιχνίδι του φωτός και της σκιάς. Οι κορμοί των δέντρων στέκονται ψηλοί και λεπτοί, οι επιφάνειές τους συλλαμβάνουν τον ήλιο σε ζεστούς, χρυσαφί τόνους, σε έντονη αντίθεση με τα δροσερά, βαθιά πράσινα του περιβάλλοντος φυλλώματος.

Η σύνθεση είναι εκπληκτικά απλή, αλλά γεμάτη βάθος. Το μονοπάτι λειτουργεί ως γραμμή καθοδήγησης, τραβώντας το βλέμμα του θεατή βαθύτερα στη σκηνή. Η χρωματική παλέτα είναι κυρίως πράσινη, αλλά εμπλουτίζεται από μια σειρά τόνων, από τα ζωηρά, σχεδόν όξινα πράσινα της νέας ανάπτυξης έως τις βαθύτερες και πιο απαλές αποχρώσεις των σκιών. Οι πινελιές φαίνονται γρήγορες και αποφασιστικές, δίνοντας στον πίνακα μια αίσθηση αμεσότητας και ζωής. Σχεδόν ακούω τον ψίθυρο των φύλλων και μυρίζω το γήινο άρωμα του δάσους. Είναι μια ήρεμη σκηνή, μια στιγμή γαλήνης αποτυπωμένη στον καμβά.