Serin bir yaz günü, kadın, canlı bir manzara üzerinde yatarken huzurlu bir sahne açılıyor. Renoir'ın yumuşak fırça darbeleri, çimenlerin sanki hayatta olduğu hissini veriyor; yaz melteminde nazikçe dans ediyor gibi. Figür, salaş bir beyaz bluz ve göze çarpan kırmızı bir etek giymiş; geniş kenarlı bir şapka ile tamamlanan bu öğeler, kaygısız bir ruhu çağrıştırıyor. İzleyicileri, bu sakin anı paylaşmaya davet ediyor. Çevresinde, yabani çiçek lekeleri yeşil açıklıkta yer alıyor; küçük renk patlamaları öne çıkararak ön planda hayat gücü katıyor. Uzaklardaki yumuşak tepeler huzurlu bir arka plan sağlıyor.

Kompozisyon, gözleri tuvalin üzerinden doğal olarak yönlendiriyor; soñğuk yumuşak bulutlar ile dolu hayalperest gökyüzünden canlı alanın altına kadar akarak. Renoir'ın ışık kullanımı ustaca; parlayan ışıklar, kadının yüzünde ve elbiselerinde odaklanıyor, sanki güneş onu samimi bir şekilde kucaklıyormuş gibi. Bu tabloda bir içsel duygusal çekim var; yavaş geçen yaz günleri ve doğanın basit zevkleri hakkında fısıldıyor. Bu eserinin karşısında dururken, pastoral çekici ve doğanın kollarında geçen bir anın zamansızlığına kapılmamak imkansız.