Sahne, Paris hayatının bir anlık görüntüsü gibi, keskin bir netlikle açılıyor. Kompozisyon, mesafeye doğru uzanan ve hassasiyetle çizilmiş ağaçlarla çevrili caddelerle, titizlikle planlanmış. Sanatçı, yeşiller, kahverengiler ve soluk bir gökyüzünün hakim olduğu bir palet kullanıyor, bu da sakinlik hissi, neredeyse kopuk bir gözlem yaratıyor. Fırça darbeleri kontrollü, tasvire yakın; ağaçlardan eski arabalara kadar her bir öğeye hakkı veriliyor. Kırmızı bir şemsiyeli bir kadın, canlı bir renk sıçraması ekliyor ve fener direği, bir nöbetçi gibi, sahnenin derinliğini vurguluyor. Genel etki, geçmiş bir çağa ait bir anı yakalayan, duruşlu bir zarafettir.