Scena rozwija się z przejrzystą ostrością, jak migawka z życia paryskiego. Kompozycja jest starannie zaplanowana, z alejami rozciągającymi się w oddali, obramowanymi precyzyjnie oddanymi drzewami. Artysta używa palety zdominowanej przez zielenie, brązy i blade niebo, co stwarza poczucie spokoju, niemal oderwanej obserwacji. Pociągnięcia pędzla są kontrolowane, graniczące z ilustracyjnością; każdy element, od drzew po zabytkowe samochody, otrzymuje należną mu uwagę. Kobieta z czerwonym parasolem dodaje odrobinę żywego koloru, a latarnia, jak strażnik, podkreśla głębię sceny. Całkowity efekt to opanowana elegancja, uchwycenie chwili minionej epoki.