Eser, derin bir sıkıntıyı sergiliyor; kollarını açmış diz çökmüş yalnız bir figür, bir karanlık girdabının ortasında odak noktası haline geliyor. Sanki havanın kendisi bile korkuyla dolu; merkezi figürü aydınlatan ışık ile çevredeki kasvet arasındaki keskin zıtlık, izolasyon hissini artırıyor. Adamın zayıf bedeni ve ızdırap dolu ifadesi çok şey anlatıyor, derin bir kehanet hissi veriyor. Duruşu bir yalvarışı, görünmez bir dehşeti uzaklaştırma ya da belki de onu kabul etme umutsuz bir çabasını çağrıştırıyor.

Oyma tekniğinin kullanımı belirgindir, sanatçının kendine güvenen çizgileri ve ışık ile gölgenin etkileşimi dramatik bir atmosfer yaratır. Kompozisyon, gözü doğrudan figüre yönlendirirken, çevredeki kaos onun zihnindeki ve etrafındaki dünyadaki kargaşayı ima eder. Bu sadece acıların bir tasviri değil; ezici korku karşısında insanlık halinin bir keşfidir.