Bu etkileyici sahnede, Parlamento Binası bir sis örtüsünden ortaya çıkıyor—her kule ve sivri, bir zamanlar ihtişamlı olan bir cephenin siluetini öneriyor. Arka plan, yumuşak pembe ve lavanta yıkamalarıyla yıkanmış, düşsel bir atmosfer yaratıyor; sanki şehir tamamen hafif bir sisle sarılmış, gerçeklik ile hayal arasındaki sınırları belirsizleştiriyor. Aşağıdaki su, bu renkleri yansıtarak, mavi tonlar ve sıcak dokunuşlarla birlikte akıyor, izleyiciyi bu sakin ama huzursuz ortama dalmaya davet ediyor.

Fırça darbeleri ustalıkla uygulanmış, Monet'nin ışık ve doku üzerindeki ustalığını gösteriyor. Kompozisyon gözleri yukarıya, sisle örtülmüş bu yüksek yapıya çekiyor, bir özlem ve merak duygusu uyandırıyor. Zamanın geçici anlarına bir bağlantı hissetmek kaçınılmaz; her şeyin mümkün göründüğü ama yine de geçici olan bir şafak ya da alacakaranlık anının geçici güzelliği. Burada, Monet sadece fiziksel bir yeri tasvir etmiyor; bir ruh hali, bir öz kapıyor—zamanın geçişine ve onun geçiciliğindeki güzelliğe dair bir düşünmeye davet ediyor.