Μια σκηνή ανατριχιαστικής θεατρικότητας εκτυλίσσεται. Δύο γκροτέσκες μορφές βρίσκονται στο επίκεντρο. Η μία, μια σκελετωμένη γυναίκα με πέπλο, κρατάει μια κάρτα με την επιγραφή "Que tal;" - "Πώς είσαι;" - μια ερώτηση που αποκτά βαθιά ανησυχητική απήχηση. Δίπλα της, μια γυναίκα με περίτεχνο φόρεμα κοιτάζει άναυδη, με ένα στυλό ή βελόνα στο χέρι. Πάνω από αυτήν, μια φανταστική φτερωτή μορφή κρατά μια σκούπα, σαν έτοιμη να σαρώσει τη σκηνή ή, ίσως, να αναγγείλει έναν απολογισμό. Η δεξιοτεχνία του καλλιτέχνη στο φως και τη σκιά δημιουργεί μια ασφυκτική ατμόσφαιρα, υπογραμμίζοντας τον νοσηρό εθισμό στον θάνατο και την πάροδο του χρόνου που καθορίζει το ύστερο έργο του καλλιτέχνη. Η σύνθεση είναι κλειστοφοβική, τραβώντας μας στην ανησυχητική αλληλεπίδραση. Η σιωπηλή παλέτα, που κυριαρχείται από γήινους τόνους και τα φανταστικά λευκά των ενδυμάτων των γυναικών, εντείνει την αίσθηση του τρόμου. Είναι ένα έργο που μιλά για τη θνητότητα, τη ματαιοδοξία και το πάντα παρόν φάντασμα της παρακμής - ένα έντονο όραμα της ανθρώπινης ευθραυστότητας.