Αυτό το έργο τέχνης, με τις απλές αλλά εκφραστικές γραμμές του, αποτυπώνει μια στιγμή καθαρής παιδικής χαράς: ένα νεαρό κορίτσι σπρώχνει ένα αυτοσχέδιο καρότσι, μεταφέροντας ένα μωρό. Η σκηνή μοιάζει απίστευτα οικεία, σαν μια ματιά σε μια κοινή παιδική εμπειρία. Η σύνθεση είναι ισορροπημένη, με τη φιγούρα του κοριτσιού να αγκυρώνει τη δεξιά πλευρά και την απλή δομή του 'σπιτιού' να παρέχει ένα φόντο στα αριστερά. Η λεπτή χρήση του χρώματος – τα απαλά μπλε και μωβ – σε ένα ζεστό, κρεμώδες φόντο, δημιουργεί μια αίσθηση ηρεμίας και νοσταλγίας. Είναι σαν ο καλλιτέχνης να ψιθυρίζει μια ιστορία, που θυμίζει μια εποχή ανέμελης αθωότητας. Για παιχνίδια και για την απεριόριστη φαντασία των παιδιών. Σχεδόν ακούω το γέλιο και το απαλό βουητό των τροχών του καροτσιού στο έδαφος.