To dzieło sztuki, dzięki prostym, ale wyrazistym liniom, uchwyciło moment czystej radości dzieciństwa: młoda dziewczyna pchająca prowizoryczny wózek, w którym wiezie dziecko. Scena wydaje się niezwykle intymna, jakbyśmy zaglądali do wspólnego dziecięcego doświadczenia. Kompozycja jest zrównoważona, postać dziewczyny zakotwicza prawą stronę, a prosta konstrukcja 'domu' stanowi tło po lewej. Subtelne użycie koloru – miękkich błękitów i fioletów – na tle ciepłego, kremowego tła, tworzy poczucie spokoju i nostalgii. Jakby artysta szeptał historię, przywołując czas beztroskiej niewinności; o zabawach i o nieograniczonej wyobraźni dzieci. Prawie słyszę śmiech i delikatny szum kół wózka po ziemi.