Το έργο τέχνης αποτυπώνει μια φευγαλέα στιγμή, μια οικεία σκηνή που παρατηρείται μέσα από μια πόρτα. Μια γυναίκα με ένα ζωηρό κόκκινο φόρεμα στέκεται με την πλάτη στον θεατή, η μορφή της είναι μερικώς σκοτεινή από το πλαίσιο της ανοιχτής πόρτας. Πέρα από αυτήν, ξεδιπλώνεται μια σειρά δωματίων, το καθένα υποχωρεί στην απόσταση σαν σκηνή. Η σιωπηλή χρωματική παλέτα – τα δροσερά πράσινα και καφέ της πόρτας και των τοίχων, οι θερμότεροι τόνοι των δαπέδων και των επίπλων – δημιουργεί μια αίσθηση ηρεμίας, αλλά η κόκκινη ενδυμασία της γυναίκας εισάγει ένα σοκ δράματος. Η σύνθεση είναι προσεκτικά κατασκευασμένη, με τις γραμμές των κασών των θυρών και τα υποχωρούντα επίπεδα των δωματίων που τραβούν το μάτι στο βάθος του χώρου. Είναι μια στιγμή σιωπηλής περισυλλογής, μια υπόδειξη αφήγησης που περιμένει να ανακαλυφθεί.