Dzieło uchwytuje przelotny moment, intymną scenę obserwowaną przez drzwi. Kobieta w żywej czerwonej sukni stoi tyłem do widza, jej postać jest częściowo przesłonięta przez ramę otwartych drzwi. Za nią rozwija się seria pomieszczeń, z których każde oddala się w głąb jak scena. Wyciszona paleta barw – chłodne zielenie i brązy drzwi i ścian, cieplejsze odcienie podłóg i mebli – tworzy poczucie spokoju, ale karmazynowy strój kobiety wprowadza uderzenie dramatu. Kompozycja jest starannie zbudowana, z liniami ościeżnic i cofającymi się płaszczyznami pomieszczeń, które przyciągają wzrok w głąb przestrzeni. To chwila cichej kontemplacji, wskazówka narracji czekająca na odkrycie.