W tym zachwycającym dziele przedstawione są dwie dziewczynki w bliskim uścisku, ich wyrazy twarzy łączą w sobie niewinność i ciekawość. Dziewczynka po lewej ma delikatny, marzycielski wyraz, a jej długie włosy zdobi subtelna wstążka, podczas gdy druga spogląda łagodnie na widza, jej rysy twarzy emanują kruchością. Pociągnięcia pędzla Renoira są tu szczególnie godne uwagi; miękkie, płynne pociągnięcia tworzą eteryczną jakość, uchwycając istotę dzieciństwa bez ograniczeń realizmu. Tło w delikatnych odcieniach tworzy harmonijny kontrast z żywymi strojami dziewczynek, podkreślając ich obecność.

Paleta kolorów tchnie życie w płótno, pełne ciepłych odcieni brzoskwini, kremu i stonowanej zieleni. Światło delikatnie tańczy po ich twarzach, podkreślając rysy i tworząc poczucie intymności — być może to wspólna tajemnica lub urokliwy moment uchwycony na zawsze. Ten utwór, namalowany w 1890 roku, odzwierciedla charakterystyczny styl Renoira, otulając widzów nostalgicznym uściskiem dziecięcej niewinności. Z płótna emanuje wewnętrzne poczucie spokoju, zapraszając obserwatora do zanurzenia się w emocje, które płyną od dziewczynek; jakbyśmy zaglądali w ulotne wspomnienie z prostszego czasu.